Iedereen vergeten

donderdag 15 oktober 2019

Als ik de opdracht uitleg aan groep 5 kijkt C. mij aandachtig aan. Dat is eigenlijk altijd zo, elke les neemt hij alle informatie gulzig in zich op, hij lijkt precies te willen begrijpen wat mijn bedoeling is met een opdracht. Die opdracht is dit keer eenvoudig: teken een fiets. Eerst eentje ‘uit je hoofd’ en daarna de fiets die ik de klas in gereden heb, zodat groep 5 ervaart dat je zoveel meer ziet en tekent als je héél goed en bewust naar iets kijkt. Naar de vorm van wielen, het stuur of het zadel, naar de verhoudingen tussen de onderdelen en naar de details als de spaken of zo’n klein ventieldopje.

Zodra ik ben uitgepraat, ‘verdwijnt’ C. als het ware in de opdracht. Ik zie hem steeds weer aandachtig kijken en met potlood, stift en fineliner krijgt de fiets langzaam vorm. Hoewel er om hem heen van alles gebeurt, lijkt hij zijn rumoerige klasgenoten volledig vergeten. Eén keer komt hij naar me toe, om zijn tekening te laten zien, zodat ik éventjes kan meekijken en -denken of hij op de goede weg is. Maar daarna verdwijnt hij weer.

Aan het einde van de les heeft C. rode wangen en vieze handen. Maar oh, wat is zijn fiets mooi geworden!


@